Με αφορμή την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή ‘’ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ’’ δράττουμε την ευκαιρία να πούμε δυο λόγια για τον μεγάλο κατά πολλούς τον μεγαλύτερο ΕΛΛΗΝΑ Ιωάννη Καποδίστρια .Δεν θα αναλωθούμε στα προφανή αλλά στα σημεία που εμείς θεωρούμε σημαντικά για να καταλάβει κάνεις τον άνθρωπο Καποδίστρια , τον Ιατρό των φτωχών τον Μπάρμπα Γιάννη.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας είναι η πιο εμβληματική μορφή του νέου ελληνισμού που από τα τέλη του 18 ο αιώνα συσπειρώθηκε προσπαθώντας να ενώσει τα κομμάτια του αρχαίου πολιτισμού που είχαν ριζώσει στην προγονική γη ,ενός ελληνισμού που αγωνίστηκε για την ελευθέρια.
Ο Καποδίστριας υπήρξε ο φυσικός ηγέτης του ευγενέστερου τμήματος αυτού του Ελληνισμού.
Ένας οραματιστής που δεν δίστασε να εγκαταλείψει την ασφάλεια και την άνεση που του προσέφεραν το όνομα του και ο τίτλος του , έδωσε ψυχή και σώμα τόσο για την ελευθέρια της Πατρίδας όσο και να την κάνει μια χωρά μήτρα πολιτισμού και πνεύματος. .
Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με έντονα θρησκευτική αγωγή κι από τους δυο γονείς έχοντας έντονα την κλίση προς την μελέτη της ορθόδοξης πίστης .Αυτή η πιστή πάντα τον συνόδευε ως το τέλος.
Ένας άνθρωπος ,σοβαρός με σπάνια ψυχικά χαρίσματα ευαίσθητος σε ότι αφορούσε την κοινωνική δικαιοσύνη την ισοπολιτεία και την ισονομία μεταξύ των ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων.
Γυρνώντας από τις σπουδές του στην Πάδοβα οπού τέλειωσε την Ιατρική παρακολουθώντας παράλληλά μαθήματα Νομικής και Φιλοσοφίας έγινε ο γιατρός των φτωχών στην Κέρκυρα .Βοηθούσε αρρώστους χωρίς αμοιβή οπού πολλές φορές τους αγόραζε τα απαραίτητα φάρμακα .
Το 1801 έγινε επι της ουσίας η μετάβαση του από τον Ιατρικό στον πολιτικό στίβο με την ‘’Επτάνησος πολιτεία» οπού έγινε η αφορμή τα φτάσει στην Ρωσία και να γίνει υπουργός εξωτερικών και σύμβουλος του Τσάρου.
Μέσα σε αυτά τα χρονιά ο Καποδίστριας δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα και πίστευε βαθιά ότι η μόρφωση η παιδεία είναι το μεγαλύτερο όπλο ώστε οι Έλληνες να αντέξουν να ελευθερωθούν και να κανούν την Ελλάδα μήτρα της Ευρώπης.
Δημιούργησε την φιλόμουσό εταιρεία μέσω της οποίας σπούδασε πολλά ελληνοπούλα απελευθέρωσε Έλληνες που ήταν σκλάβοι βοήθησε τον αγώνα, μα κυρίως ήθελε να κρατήσει την φλόγα ζωντανή η Ευρώπη να γνωρίζει και να συνεισφέρει στο Ελληνικό ζήτημα.
Εξαιρετικά διαφωτιστική για τους βαθύτερους σκοπούς στους οποίους απέβλεπε ιδρύοντας την φιλόμουσο εταιρία είναι μια συζήτησή που περιέχεται σε έκθεση της μυστικής αστυνομίας της Βιέννης
«Η εταιρία θα εξαπλωθεί και σιγά σιγά θα μπορέσει η Ελλάς να εγερθεί .Το έθνος είναι πάντοτε το αυτό και δεν αναπνέει πάρα την Ελευθέριαν .Έλληνες σκλάβοι δεν υπάρχουν εκτός από εκείνους των Πριγκηπονήσων, απέναντι της Κωνσταντινούπολης , οι Φαναριώται. Αυτοί οι αξιολύπητοι που θέλουν να πλουτίσουν και να ανέβουν και να καταλήγουν να χάσουν το κεφάλι τους όταν γίνουν ισχυροί .Οι άλλοι Έλληνες των βουνών είναι ένα άλλος είδος ανθρώπων και ακριβώς εις αυτούς στηρίζεται και απευθύνεται το εν Αθήναις Λύκειον της Εταιρείας των Φιλομούσων»
Χαρακτηριστικό παράδειγμα του μεγαλείου του αλλά και το ποσό μπροστά ήταν από την εποχή του είναι ο αγώνας που έδινε σε όλα τα συνέδρια για την βελτίωση των συνθήκων της ζωής των μαύρων και την κατάργηση του δουλεμπορίου στις ακτές της Αφρικής.
Είναι γνωστό ότι θεωρείται ένας από τους αρχιτέκτονες της Ελβετικής ουδετερότητας η οποία αναγνωρίστηκε διεθνώς συμβάλλοντας στην εδαφική ενότητα της και την αποτροπή διάλυσης της.
Λιγότερο γνωστό παραμένει το γεγονός ότι οι Ελβετοί τον τιμούν ακόμη και σήμερα με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα να είναι το ορθόδοξο μοναστήρι στο Beinwill το οποίο φέρει τον τίτλο Ιερόν Αρχιεπισκοπικόν Σταυροπήγιον Αγίου Ιωάννη Καποδίστρια .
Με την εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ο Καποδίστριας αναλαμβάνει την διακυβέρνηση τη Ελλάδας. Κατά τα τρία χρονιά της διακυβέρνησης του αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις αλλά και ολόκληρη την προσωπική του περιουσία για το καλό της πατρίδας.
Καθοριστική υπήρξε η προσφορά του στο χώρο της παιδείας. Πίστευε ότι ο λαός έπρεπε να μορφωθεί διότι αλλιώς θα υπερίσχυε το δίκαιο του ισχυρότερου στηριζόμενο στην αμάθεια του πλήθους. Επηρεάστηκε από τις παιδαγωγικές ιδέες που γνώρισε στην Ελβετία οπού ήρθε σε επαφή με το εκπαιδευτικό έργο του Ιωάννη Ερρίκου Πεσταλότσι Ελβετού παιδαγωγού .Εισήγαγε την αλληλοδακτική μέθοδο διδασκαλίας οπού αποσκοπούσε στην διδασκαλία πολλών μαθητών αγοριών και κοριτσιών με μικρό κόστος. Η μεγάλη αγάπη τού για την εκπαίδευση των παιδιών φανερώνεται από τα λεγόμενα του
«Η μονή μου παρηγοριά εις τας πικρίας του βίου μου είναι να καταγίνομαι περί παιδείαν και σχολείων. Παρηγορούσι τα μάλιστα τας πικρίας του τεθλιμμένου βίου μου αι θαυμασταί πρόοδοι των μαθητών »
Ο Καποδίστριας είναι συγχρόνως ο μεγάλος γνωστός και ο μεγάλος άγνωστος της ιστορίας ευελπιστώντας με αφορμή έστω μια ταινία του κ. Σμαραγδή αυτό να αλλάξει. Οφείλει κάθε Έλληνας να την δει με τα παιδιά του και να πάρει τα ερεθίσματα που δυστυχώς δεν δίνουν τα σχολικά βιβλία .Η ταινία επιτελεί το έργο της περνάει το μήνυμα της έντονα και ουσιαστικά με σεβασμό σε αυτόν τον μεγάλο Έλληνα.
Έναν Έλληνα που λίγες μέρες πριν το αίμα του βάψει τα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο έγραφε στο φίλο του Ελβετό Ιωάννη –Γαβριήλ Eynard
«Ας λένε και ας γράφουν ότι θέλουν. Θα έρθει όμως κάποτε ο καιρός που οι άνθρωποι θα κρίνονται όχι για όσα είπαν ή έγραψαν για τις πράξεις τους, αλλά για όσα μαρτυρούν οι ιδίες οι πράξεις τους. Με την δύναμη που μου δίνει αυτό το αξίωμα έζησα στον κόσμο μέχρι την δύση της ζωής μου όπως ακριβώς επιθυμούσα ,μου είναι αδύνατον να αλλάξω τώρα .θα συνεχίσω εκπληρώνοντας πάντοτε το χρέος μου , και ότι είναι να γίνει ας γίνει »
ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
Γράφει ο ΙΟΝΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
