Ανδρέας Κωνσταντάτος: Παρέμβαση για τον αδικοχαμένο Φάμπιο και την ασφάλεια στους δρόμους της Κεφαλονιάς
Ο γνωστός δημοσιογράφος Ανδρέας Κωνσταντάτος, με κείμενό του υπό τον τίτλο «Δύο νέοι, δύο δρόμοι, ένα μήνυμα», αναφέρεται στον θάνατο του 20χρονου Φάμπιο στον δρόμο Πόρου–Σκάλας και στο περιστατικό με τον νεαρό Σταύρο στη γέφυρα της Αγίας Βαρβάρας.
Μέσα από τις δύο ιστορίες, θέτει ζητήματα οδικής ασφάλειας, πρόσβασης σε επείγουσα βοήθεια και ευθύνης των αρμόδιων φορέων, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να γίνονται παρεμβάσεις πριν συμβεί το κακό.
Ακολουθεί το κείμενό του, όπως δημοσιεύθηκε:
ΔΥΟ ΝΕΟΙ , ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ, ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ
Ένας 20χρονος, ο Φάμπιο, με τη μηχανή του, σε ένα δυστύχημα στον δρόμο Πόρου – Σκάλας, χάνει τη ζωή του στην άκρη του δρόμου. Γιατρός του Δημοσίου δεν υπάρχει στην περιοχή. Το ασθενοφόρο έρχεται με καθυστέρηση μιας ώρας, γιατί βρίσκεται μακριά.
Θα μπορούσε να είχε σωθεί; Κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Όμως αυτό το «ίσως» παραμένει εκεί, στην άκρη του δρόμου.
Τις ίδιες μέρες, ένας άλλος νεαρός ο Σταυρος με μια μηχανή, κινδυνεύει να σκοτωθεί στη γέφυρα της Αγίας Βαρβάρας, στο Αργοστόλι. Στη γεφυρα υπάρχουν χαλίκια η μηχανή γλιστράει αλλα ευτυχώς το ατύχημα αποφεύγεται .
Ο νεαρός, ο Σταύρος, επιστρέφει στη γέφυρα με μια σκούπα και καθαρίζει μόνος του τα χαλίκια από τη σιδερένια γέφυρα.
Ο ένας νέος έχασε τη ζωή του, ο άλλος, αφού κινδύνευσε, προσπάθησε να προστατεύσει τις ζωές των επόμενων.
Δύο περιστατικά που μπορεί να φαίνονται διαφορετικά, αλλά στην πραγματικότητα λένε το ίδιο πράγμα.
Ότι το κράτος, η Πολιτεία, ο Δήμος, η Περιφέρεια δεν βρίσκονται εκεί που πρέπει να βρίσκονται. Δίπλα στον άνθρωπο. Στα μικρά και καθημερινά προβλήματά του.
Και κάπου εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο γιατί όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική. Δεν τους ενδιαφέρουν τα μεγάλα λόγια και οι φωτογραφίες. Αδιαφορούν με αυτά. Θέλουν να μπορούν να κυκλοφορούν με τη μηχανή τους χωρίς να φοβούνται μήπως σκοτωθούν από λίγα χαλίκια στον δρόμο. Θέλουν, όταν συμβεί το κακό, να ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος για να τους βοηθήσει.
Δεν μπορεί μια κοινωνία να προχωρήσει μπροστά φτιάχνοντας μόνο πλακόστρωτα, εγκαινιάζοντας έργα και μαζεύοντας κορδέλες.
Χρειάζεται να βλέπει και τα χαλίκια, να βλέπει πως σε μια μεγάλη περιοχή του νησιού μας δεν υπάρχει ένας γιατρός να σε βοηθήσει σε μια έκτακτη ανάγκη.
Χρειάζεται το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις, να διορθώνει τον δρόμο που έγινε επικίνδυνος, την αυλή του σχολείου που παίζουν τα παιδιά μας, τον ηλικιωμένο που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, τον άνθρωπο που χρειάζεται μια υπηρεσία και δεν βρίσκει κανέναν.
Οι δημότες χρειάζονται τον Δήμο. Οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς χρειάζονται την Περιφέρεια. Και όλοι χρειάζονται ένα κράτος, να είναι παρόν στη μεγάλη ανάγκη.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη.
Δυστυχώς, οι αρμόδιοι ασχολούνται με το πώς θα βγουν μια φωτογραφία για να κάνουν ανάρτηση στα social media. Γι’ αυτό δεν μπορούμε, σαν κοινωνία αλλά και σαν άτομα, να περιμένουμε πολλά από αυτούς.
Ο Σταύρος στη γέφυρα έδωσε ένα μάθημα και στους αρμόδιους – αναρμόδιους, αλλά και σε όλους εμάς. Είδε το πρόβλημα και πήρε τη σκούπα. Αυτό είναι το μήνυμα.
Να κάνουμε κάτι πριν συμβεί το κακό. Να μην περιμένουμε πάντα κάποιον άλλον. Να μην αφήσουμε το νησί στην τύχη του και, κυρίως, να μην το αφήσουμε στα χέρια ανθρώπων που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν τα αυτονόητα.
Γιατί πολλές φορές η διαφορά ανάμεσα σε ένα «παραλίγο» και σε μια τραγωδία μπορεί να είναι μερικά χαλίκια στον δρόμο.
