Οι πρόσφατες ασφαλτοστρώσεις στο Αργοστόλι έχουν επανειλημμένα βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Κάτοικοι και επαγγελματίες παρακολουθούν δρόμους να στρώνονται με νέα άσφαλτο, ενώ άλλοι σε σαφώς χειρότερη κατάσταση παραμένουν παραμελημένοι. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι απλό αλλά κρίσιμο: με ποια κριτήρια επιλέγεται ποιος δρόμος θα ασφαλτοστρωθεί και ποιος όχι;
Επισήμως, οι επιλογές θα έπρεπε να βασίζονται σε τεχνικές μελέτες, στην επικινδυνότητα του οδοστρώματος, στον κυκλοφοριακό φόρτο και στις πραγματικές ανάγκες της πόλης. Στην πράξη, όμως, η εικόνα που βιώνουν οι πολίτες συχνά γεννά υποψίες. Υπάρχουν δρόμοι που, ενώ δεν παρουσίαζαν σοβαρά προβλήματα, ασφαλτοστρώθηκαν εκ νέου, την ίδια στιγμή που άλλες περιοχές με λακκούβες, φθορές και κινδύνους για οδηγούς και πεζούς παραμένουν εκτός προγραμματισμού. Αυτό αναπόφευκτα τροφοδοτεί τη σκέψη ότι ενδέχεται να εξυπηρετούνται συγκεκριμένα συμφέροντα, είτε πολιτικά είτε οικονομικά.
Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η ποιότητα των έργων. Σε αρκετές περιπτώσεις, η νέα άσφαλτος αρχίζει να φθείρεται μέσα σε λίγους μήνες, να ‘’τρίβει’’ καθημερινά και να δείχνει παλιά πριν καν ολοκληρωθεί ο χρόνος εγγύησης του έργου. Πρόκειται για φαινόμενο που δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογικό, ιδίως όταν μιλάμε για παρεμβάσεις που χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους.
Το ερώτημα λοιπόν γίνεται πιο συγκεκριμένο: ποιος παραλαμβάνει αυτά τα έργα; Ποια υπηρεσία ή ποια επιτροπή βεβαιώνει ότι οι προδιαγραφές τηρήθηκαν, ότι τα υλικά ήταν τα προβλεπόμενα και ότι η κατασκευή έγινε σύμφωνα με τις μελέτες; Και κυρίως, υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος ή η παραλαβή γίνεται τυπικά, χωρίς πραγματική αξιολόγηση της αντοχής και της ποιότητας;
Οι πολίτες του Αργοστολίου δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν διαφάνεια, ισονομία και έργα που να αντέχουν στον χρόνο. Ζητούν να γνωρίζουν γιατί ο ένας δρόμος προηγείται του άλλου και να έχουν τη βεβαιότητα ότι τα χρήματά τους δεν καταλήγουν σε έργα-βιτρίνα, αλλά σε ουσιαστικές παρεμβάσεις για την καθημερινότητα και την ασφάλειά τους.
Σε μια σύγχρονη πόλη, η οδοποιία δεν είναι πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων, αλλά δείκτης σοβαρότητας και σεβασμού προς τον δημότη. Και αυτό είναι κάτι που οι αρμόδιοι οφείλουν όχι απλώς να δηλώνουν, αλλά να αποδεικνύουν στην πράξη.
