Στις σιωπές που αφήνει η απουσία της, σκιαγραφείται ανεξίτηλα η μνήμη της
Γερασιμούλας Πεφάνη, της μάνας εκείνης που επί σειρά ετών μέσα στον μόχθο και τη
βιοπάλη ύφαινε καθημερινά αγάπη, παραμερίζοντας τις όποιες δικές της ανάγκες.
Αγαπούσε βαθιά τα λουλούδια — ίσως γιατί τους έμοιαζε: σιωπηλή δύναμη, ομορφιά που
δεν επιδεικνύεται, γενναιόδωρη προσφορά. Ήταν ο ίδιος ο ορισμός της δοτικής μητέρας·
μιας παρουσίας που άνθιζε μέσα από την φροντίδα, την τρυφερότητα και την ανιδιοτέλεια.
Σήμερα, ο κόσμος μοιάζει φτωχότερος από την απουσία της — μα πλουσιότερος
από όσα άφησε πίσω: ψυχές καλλιεργημένες, με αξίες σπάνιες, Ανθρώπους εξαιρετικούς,
που κουβαλούν μέσα τους το αποτύπωμά της. Η αγάπη της δεν χάθηκε. Ρίζωσε. Ακέραιη,
στέρεα, που γεννάει καρπούς εύχυμους, προς «βρώση» της κοινωνίας μας, σε κάθε βήμα,
αυτών των με Α κεφαλαίο Ανθρώπων.
Εύχομαι η ανάμνησή της να αποτελεί παρηγοριά και φως και η ζωή της παράδειγμα,
ήθους, αξιοπρέπειας, αξιοσύνης. Παράδειγμα μεγαλείου και υπομονής. Ας μείνει η ύστερη
εικόνα της αυτή με το ειλικρινές γάργαρο γέλιο της που την συντρόφευσε ακόμη και στα
πολύ δύσκολά της, σχεδόν μέχρι τέλους.
Βάνια Σαμόλη
