Τα τελευταία δέκα χρόνια, το Αργοστόλι έχει αλλάξει όψη. Πεζοδρομήσεις, φαρδύτερα πεζοδρόμια, αναπλάσεις πλατειών, εργοτάξια που ανοίγουν και κλείνουν ή και δεν κλείνουν ποτέ. Στα χαρτιά, όλα αυτά μοιάζουν με το όραμα μιας σύγχρονης, ανθρώπινης πόλης. Στην καθημερινότητα όμως των μόνιμων κατοίκων και των επαγγελματιών, η εικόνα συχνά απέχει πολύ από το ιδανικό.
Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται οι πεζοδρομήσεις. Το ερώτημα είναι πώς, πότε και με ποιον σχεδιασμό έγιναν.
Πριν ξεκινήσουν αυτές οι παρεμβάσεις, προηγήθηκε άραγε μια σοβαρή, ολοκληρωμένη κυκλοφοριακή μελέτη από εξειδικευμένο συνεργείο; Ή μήπως οι αποφάσεις πάρθηκαν «στο πόδι», με βάση την επικαιρότητα, τη χρηματοδότηση της στιγμής ή την ανάγκη να φανεί ότι κάτι γίνεται; Γιατί το αποτέλεσμα, ειδικά τις ώρες αιχμής, είναι ένα καθημερινό κυκλοφοριακό χάος, με μποτιλιαρίσματα, εκνευρισμό και χαμένο χρόνο.
Και ας πάμε στο προφανές: χάθηκαν δεκάδες θέσεις στάθμευσης. Δημιουργήθηκαν πρώτα δημόσια πάρκινγκ για να καλυφθούν αυτές οι απώλειες; Ή απλώς αφαιρέθηκαν θέσεις, με την προσδοκία ότι κάπως θα βολευτούμε. Μια πόλη δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς πρόβλεψη για το αυτοκίνητο, όσο κι αν θέλουμε να ενισχύσουμε την ήπια κινητικότητα.
Ξεκίνησε, επίσης, μια σοβαρή και αξιόπιστη δημοτική συγκοινωνία πριν αλλάξει ριζικά ο τρόπος μετακίνησης στο κέντρο; Υπήρξε εναλλακτική για τον κάτοικο, τον εργαζόμενο, τον ηλικιωμένο; Ή ζητήθηκε από όλους να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία;
Ένα ακόμα κρίσιμο ζήτημα είναι η διαβούλευση.
Ρωτήθηκαν ποτέ ουσιαστικά οι μόνιμοι κάτοικοι και οι επαγγελματίες αν θέλουν αυτές τις αλλαγές; Όχι τυπικά, όχι με μια ανακοίνωση, αλλά με πραγματικό διάλογο. Γιατί άλλο είναι η βιτρίνα της πόλης και άλλο η καθημερινή της λειτουργία.
Στον τομέα της υλοποίησης, τα ερωτήματα πληθαίνουν. Τηρούνται τα χρονοδιαγράμματα; Υπάρχει έλεγχος για κακοτεχνίες; Γιατί βλέπουμε έργα που τελειώνουν αστραπιαία και άλλα που σέρνονται επί χρόνια; Γιατί ακόμα και μέσα στο ίδιο έργο, ένα τμήμα ολοκληρώνεται γρήγορα και το υπόλοιπο μένει ημιτελές, θυμίζοντας μόνιμο τραύμα στον αστικό ιστό;
Και αν όλα αυτά έχουν μελετηθεί σωστά, πώς εξηγούνται οι πλημμύρες; Πώς γίνεται νέες αναπλάσεις να κρατούν νερά όταν βρέχει ή ακόμα και όταν δεν βρέχει; Μήπως τελικά δεν λύνονται παλιά προβλήματα, αλλά απλώς σκεπάζονται, μέχρι να εμφανιστούν ξανά πιο έντονα;
Η εικόνα της προσβασιμότητας είναι εξίσου αντιφατική. Βλέπουμε πεζοδρομήσεις με οδηγούς τυφλών και άλλες χωρίς. Γιατί; Υπάρχει ενιαίος σχεδιασμός ή κάθε έργο ακολουθεί τους δικούς του κανόνες; Το ίδιο ισχύει και για τον φωτισμό. Έγιναν σωστές μελέτες; Πώς δικαιολογείται η επιλογή ηλιακών φωτιστικών σε πλατείες που, με μία συννεφιασμένη μέρα, βυθίζονται στο σκοτάδι;
Την ίδια στιγμή, η πόλη μοιάζει με ένα ατελείωτο εργοτάξιο. Έργα ξεκινούν, άλλα συνεχίζονται, ελάχιστα ολοκληρώνονται. Η καθημερινότητα του μόνιμου κατοίκου, του επαγγελματία αλλά και του τουρίστα δυσκολεύει δραματικά, χωρίς ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα εξόδου από αυτή την κατάσταση.
Το Αργοστόλι δεν έχει ανάγκη από έργα εντυπωσιασμού. Έχει ανάγκη από έργα με βάθος, συνοχή και σεβασμό στην πραγματική ζωή της πόλης. Το τελικό ερώτημα, λοιπόν, παραμένει αμείλικτο.
Μιλάμε για έργα πνοής ή για έργα τελευταίας πνοής;
Ο Μόνιμος πολίτης, όχι περαστικός
