Από το μεσημέρι που μάθαμε το αιφνίδιο "φευγιό" του Νίκου, έχουμε όλοι παγώσει.
Ο ψηλός με την βροντερή φωνή και το περίεργο ντύσιμο δεν ήταν απλά άλλος ένας συνάδελφος. Ήταν ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, που εκλείπει, καλοκάθαγος, πρόσχαρος, χειμαρρώδης, μα πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ δοτικός.
Αν ζητούσες την βοήθεια του για κάποιο θέμα, μπορούσε να κάτσει όλη νύχτα να το ψάξει για να σε βοηθήσει. Του έλεγα "άστο ρε Νικόλα θα το βρω μόνος μου, μην ψάχνεις άλλο" αλλά αυτός δεν σταμάταγε, μέχρι να μου στείλει την απάντηση.
Δε μπορώ να πιστέψω ότι δε θα τον ξαναδώ να μπαίνει σαν "σίφουνας" στο Ακροατήριο και να ψάχνει την υπόθεση του ή να τηλεφωνεί και να λέει "κρατήστε την λίγο, είμαι στον δρόμο".
Ούτε ότι δεν θα λάβω mail με κάποια απόφαση που βρήκε στο διαδίκτυο, τις νύχτες που έψαχνε, και μου την έστειλε γιατί θα μπορούσε να με ενδιαφέρει. Ούτε ότι δε θα μου χαρίσει κάποιο βίβλιο, λέγοντας μου : "εσένα αυτό θα σου αρέσει".
Την τελευταία φορά που σε είδα, σου είπα : "Νίκο έλα να τελειώσουμε το μισθωτήριο, γιατί θα τελειώσει η διάρκεια της μίσθωσης".
Τελικά δεν τέλειωσε η μίσθωση, αλλά τέλειωσε η ζωή...
Και με άφησες ρε μπαγάσα να το τελειώσω μόνος.
Και είναι τόσο άδικο για σένα...
Καλό ταξίδι Νίκο.
Εύχομαι και ελπίζω, εκεί που πήγες θα είναι καλύτερα από ότι εδώ.
Καλή αντάμωση.
